Connect with us

Netflix

Gods favoriete idioot is misschien niet zo goddelijk als The Good Place, maar worstelt overtuigend met geloof

Gods favoriete idioot is misschien niet zo goddelijk als The Good Place, maar worstelt overtuigend met geloof

Ween andere keer dat je voor de engelen moet bidden,’ vertelt Amily haar vriend Clark terwijl ze wegrijden van de apocalyps in een nieuwe Netflix-komedie Gods favoriete idioot. Ze is letterlijk. Clark, gespeeld door Ben Falcone, is een IT-medewerker van middelbare leeftijd en een profeet. Amily, gespeeld door Falcone’s echte vrouw Melissa McCarthy, was weinig meer voor hem dan een excentrieke, pillen-knallende collega totdat hij begon te gloeien – opnieuw, letterlijk – aan zijn bureau.

De serie van acht afleveringen, gemaakt door Falcone, speelt zich voornamelijk af in het onopvallende kantoor van Clark – een wirwar van hokjes vol met gekke Amerikaanse collega’s die nooit iets tastbaars lijken te produceren. Zijn baas, Frisbee (Steve Mallory, die de komedie van 2016 schreef) De baas met Falcone en McCarthy), blijkt een van Gods mindere engelen te zijn, verborgen in het lichaam van een stroman uit het middenkader. Hier is een sitcom op de werkvloer met de ambities van De goede plek of de Jim Carrey-film uit 2003 Bruce Almachtige, beide religieuze komedies die vragen wat het betekent om goed te zijn, in de godvrezende zin. Echter, Gods favoriete idioot stelt een uiteindelijk minder bruikbare vraag: als iemand was een boodschapper van God, hoe zou iedereen hem ontvangen?

Het rooskleurige antwoord, in ieder geval rond de kantine, is van harte. Bijna zodra Clarks vaag gedefinieerde krachten tevoorschijn komen – hij kan gloeien, in tongen spreken, de Schrift citeren, aartsengelen op aarde zien – scharen zijn collega’s zich aan zijn zijde. Ze vormen vrijwillig een “Council for Clark”, waarbij ze nooit om zelfs maar een brutale kleine hemelse gunst vragen.

Het is de buitenwereld die voorspelbaarder gemengd aanvoelt. Clarks vader, die aanvankelijk bezorgd was dat er een godslasterlijke grap gaande was, komt snel langs. Satan – gespeeld door een buitengewoon spel Leslie Bibb – is geen fan, maar over het algemeen trekt Clark een grabbelton van fanatici en haters en voyeurs. Kabelnieuwsbusjes parkeren op een dag voor zijn huis en gaan nooit meer weg. In een heel moderne poging om ongelovigen voor zich te winnen, maakt Clark zelfs een dansvideo voor TikTok.

Het probleem is dat de extravagante en vaak erg grappige opzet van de show nooit de allegorische hoogten bereikt van een serie die zo gewiekst is als De goede plek, waarin Kristen Bell’s vuile personage meerdere seizoenen doorbracht om zich een weg naar de hemel te vechten voor persoonlijke verbetering. Het is niet zo dat sitcoms moreel leerzaam moeten zijn, maar om de grote vragen op te werpen: welke religie heeft gelijk? Is er een hiernamaals? – het publiek verwacht een pay-off.

Soms kan het hele religieuze complot echter meer op een truc lijken. Het is een manier om een ​​komiek zo getalenteerd als Melissa McCarthy zover te krijgen dat ze de woorden ‘heilige guacamole’ uitspreekt en ze – de vorige keer, dat beloof ik je – letterlijk meent. We leren dat het universum als een gigantische baklava is, met gevechten om hemel en aarde die tegelijkertijd plaatsvinden op verschillende lagen, elk onderworpen aan de eisen van papierwerk om iets voor elkaar te krijgen. Heilige bureaucratie! God (Australische acteur Magda Szubanski) kiest Clark als vaartuig omdat hij “zoet en eenvoudig is als pecantaart”. Maar de enige morele implicatie die ik zou kunnen plagen, is dat we aardig moeten zijn tegen lieve, eenvoudige mensen, omdat ze misschien belangrijker zijn op een ander vlak van het schilferige filodeeg van het menselijk bestaan.

De lessen die wel naar voren komen, lijken alleen van toepassing te zijn op de nebbish Clark die, als profeet, de moed heeft om Amily uit te vragen na jaren van smachten. Hij komt ook eindelijk op tegen zijn moeder, die hem als kind in de steek liet, maar de meest subversieve oneliner van de serie levert: “Niemand praat ooit over hoe moeilijk het is voor de moeder om te vertrekken.” Het is zeker inspirerend, maar als een afhaalmaaltijd uit een serie over ’s werelds neteligste theologische wat-als, een beetje vergeetbaar.

De cast van ‘Gods favoriete idioot’

(Netflix)

Toch voel je die verliefdheid van teleurstelling pas als je het einde bereikt. Terwijl je ernaar kijkt, is het meest bemoedigende aan Gods favoriete idioot is dat het in de eerste plaats een naar buiten gerichte sitcom is. Gezien hoe religieus het televisiepubliek is, vooral in Amerika, is het nog steeds zeldzaam dat de sitcom – de meest duurzame vorm van tv – zich bezighoudt met geloofsvragen. En op een moment waarop komedie maar al te vaak de krantenkoppen haalt voor het grijpen van een offensieve derde rail (neem het controversiële werk van Dave Chappelle en Ricky Gervais), is het verfrissend om een ​​show te zien zoeken naar lijnen om over te steken die het echt waard zijn om over te steken.

‘God’s Favorite Idiot’ is nu te zien op Netflix